“Ons team is geen team” — over loslaten en vasthouden

Vlak voordat ik zou beginnen, voelde ik het al: dit team zat niet op mij te wachten. Armen over elkaar, blikken naar buiten. Waar ik me vroeger misschien zou ergeren, werd ik vooral nieuwsgierig. Sterker nog: ik heb ergeren ingeruild voor verwonderen.

Ergeren ingeruild voor verwonderen

Dus in plaats van mijn standaard introductie te doen, hield ik dertig minuten mijn mond en luisterde. Toen het stil werd, keken ze me allemaal aan met ogen die zeiden: "Nou Azmi, los dit maar op." En toen zei ik: collega's, het leven draait om loslaten en vasthouden.

Een team word je niet door het zo te noemen

Volgens mij zijn we allemaal op zoek naar hetzelfde: een plek waar we onszelf kunnen zijn, zonder de ander uit het oog te verliezen. Een team word je niet door het zo te noemen. Je wordt het door elkaar echt te zien, ruimte te geven én elkaar vast te houden als het spannend wordt.

Tip van Frits: een team word je door elkaar echt te zien — en vast te houden als het spannend wordt.

Loslaten én vasthouden: de balans die een team maakt

Loslaten is ruimte geven: niet alles willen controleren, elkaar een eigen manier van werken gunnen. Vasthouden is er zijn als het moeilijk wordt: een collega niet laten vallen op een zware dienst, spanning niet wegkijken maar samen dragen. Teams die alleen loslaten worden los zand. Teams die alleen vasthouden verstikken. De kunst zit in de balans.

Wanneer een team hulp van buiten gebruikt

Soms lukt het niet om die balans zelf te vinden — dan blijft dezelfde spanning terugkomen, hoe goed de intenties ook zijn. Dat begint bij luisteren, en bij de bereidheid om te verwonderen in plaats van te oordelen. Een begeleide training helpt om die beweging samen te maken, in plaats van er alleen op te hopen.